Indie bez pociągów międzynarodowych

Spór o Kaszmir przyczyną likwidacji pociągów do Pakistanu

Indie z Pakistanem przez lata łączyły dwa międzynarodowe pociągi, zapewniając bezpośrednie połączenia z Radżastanu do Karaczi oraz między stolicą Indii a miastem Lahaur, drugiem największym miastem Pakistanu. Pierwszy z pociągów, kursujący od 2006 roku w relacji Dźodhpur – Karaczi przez przejście graniczne w Munabao nosił nazwę „Thar Express”. Kursował raz w tygodniu, odjeżdżając z leżącego w stanie Radżastan miasta Dźodhpur w każdą sobotę o godz. 1.00 w nocy. Podróż do Karaczi, dawnej stolicy Pakistanu trwała dobę. W drodze powrotnej skład „Thar Express” wyprawiany był z Karaczi w piątki o 23.00, by kolejnego dnia pod wieczór dowieźć pasażerów do Dźodhpur. Pociąg obsługiwany był przez skład kolei pakistańskich PR.

Inny międzynarodowy pociąg kursował w relacji New Delhi – Lahaur. Był to „Samjhauta Express”, znany również pod nazwą „Delhi-Attari” bądź „Attari-Delhi Express”. Ten znacznie popularniejszy pociąg kursował dwa razy w tygodniu w porze dziennej, lecz de facto nie było to połączenie bezpośrednie, ponieważ konieczna była przesiadka na granicy obu państw ze składu indyjskiego na pociąg pakistański.

Kursowanie obu pociągów zawieszono w 2019 roku z powodu zagrożenia zamachami terrorystycznymi na obszarach przygranicznych, co miało bezpośredni związek z zaognieniem stosunków między dwoma sąsiadami. Tłem napięć był wieloletni spór terytorialny o Kaszmir.

Pociąg przyjaźni zatrzymały antyrządowe protesty

Znacznie dłużej, bo do połowy 2024 r. utrzymywane były międzynarodowe połączenia kolejowe między Indiami a Bangladeszem. W kwietniu 2008 roku po ponad 40 latach przerwy ruszyły międzynarodowe pociągi, łączące Kolkatę (Kalkutę) ze stolicą Bangladeszu, Dhaką. Uruchomienie pociągu „Maitree Express” (Ekspres Przyjaźni) było możliwe dzięki ociepleniu stosunków międzynarodowych między Indiami a Bangladeszem. Wcześniej pociągi pasażerskie nie przekraczały granicy obu państw od 1965 roku, kiedy wybuchła II wojna indyjsko-pakistańska.

Pociąg „Maitree Express” obsługiwany wspólnie przez koleje indyjskie i bangladeskie początkowo kursował dwa razy w tygodniu. Wraz ze wzrostem popularności kolejowego połączenia najpierw liczbę kursów zwiększono do 3 aż wreszcie do 5 razy w tygodniu.
W relacji do Dhaki skład wyruszał z dawnej stolicy Indii codziennie oprócz czwartków i niedziel o godz. 7.10. Podróż do Dhaki odbywała się w porze dziennej i trwała niespełna 9 godzin. Do stacji końcowej skład docierał o 16.05.
W poniedziałki, środy i soboty pasażerowie podróżowali wagonami kolei bangladeskich, a we wtorki i piątki skład zestawiony był z wagonów indyjskich. Kurs powrotny z Dhaki realizowany był o 8.15 we wtorki, piątki i niedziele (skład kolei bangladeskich) oraz w środy i soboty (wagony indyjskie). Do stacji w Kolkacie pasażerowie dojeżdżali o godz. 16.00. Bezpośrednia podróż była możliwa dzięki wykorzystaniu po obu stronach granic szerokiego toru o indyjskim rozstawie 1676 mm. Kursowanie pociągu „Maitree Express” zostało zawieszone w lipcu 2024 roku po wybuchu w Bangladeszu gwałtownych antyrządowych protestów.

Bezpośredni pociąg łączył Półwysep Indyjski z Cejlonem

Kilkadziesiąt lat temu kolejowe połączenie z Indiami miała również wyspa Cejlon. W pierwszej połowie XX wieku do obecnej Sri Lanki kursował dalekobieżny nocny pociąg „Boat Mail”. Nocny ekspres łączył Chennai, stolicę stanu Tamil Nadu z Kolombo, pokonując ponad 1000 km z wykorzystaniem przeprawy promowej przez cieśninę Palk. Po uzyskaniu przez Indie niepodległości usługa promowa została zawieszona, a pociąg kursował pod nową nazwą „Dhanushkodi Express”, kończąc bieg w położonym na południowo-wschodnim krańcu wyspy Pamban miasteczku Dhanushkodi.